Το σώμα είναι ένα όχημα. Ένα όχημα μέσα στο οποίο γεννιέται και ταξιδεύει η ψυχή μας σε αυτή τη ζωή.
Όπως κάθε όχημα, έτσι και το σώμα χρειάζεται καύσιμο για να κινηθεί. Και δεν έχει σημασία μόνο η ποσότητα του καυσίμου, αλλά και η ποιότητά του. Όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα αυτοκίνητο: άλλο είναι να του δίνεις το καύσιμο που χρειάζεται και άλλο να το επιβαρύνεις συνεχώς με κακής ποιότητας καύσιμο ή με ποσότητες που δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Στα πρώτα χρόνια της ζωής, το όχημα μοιάζει καινούργιο. Οι μηχανισμοί του λειτουργούν σχεδόν αβίαστα και οι αντοχές του είναι μεγάλες. Μπορεί να το πιέσεις, να το οδηγήσεις γρήγορα, να κάνεις λάθη και να θεωρείς ότι όλα αυτά δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Το όχημα, άλλωστε, φαίνεται να τα αντέχει.
Ο χρόνος όμως περνά.
Κάποια στιγμή, μετά από 4-5 δεκαετίες, η φυσιολογική φθορά αρχίζει να γίνεται εμφανής. Δεν πρόκειται για κάτι που μπορεί να αποφευχθεί. Είναι μέρος της ίδιας της διαδρομής. Τα επιμέρους όργανα του οχήματος αρχίζουν σταδιακά να υπολειτουργούν. Κάποια εξαρτήματα κουράζονται, κάποια φθείρονται και κάποια στιγμή παύουν να λειτουργούν.
Και τότε ίσως αντιλαμβανόμαστε κάτι που στα νεότερα χρόνια δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε: ότι είμαστε προσωρινοί επιβάτες ενός οχήματος που, όσο καλά και αν το μεταχειριστούμε, έχει συγκεκριμένη διάρκεια ζωής.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε το όχημα δεν έχει σημασία.
Ένα αυτοκίνητο που έχει συντηρηθεί σωστά, που έχει πάρει το κατάλληλο καύσιμο και που δεν έχει υποστεί διαρκή κακομεταχείριση, είναι λογικό να μπορεί να συνεχίσει τη διαδρομή του για περισσότερα χρόνια από ένα αντίστοιχο όχημα που εγκαταλείφθηκε στη φθορά του. Όχι επειδή η συντήρηση μπορεί να νικήσει τον χρόνο, αλλά επειδή μπορεί να καθυστερήσει τις συνέπειες της φθοράς.
Το ίδιο μπορούμε να σκεφτούμε και για το ανθρώπινο σώμα.
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον χρόνο. Δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε με τη μοίρα. Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από το σώμα μας να παραμείνει για πάντα καινούργιο. Κάποια στιγμή η πορεία θα ολοκληρωθεί. Το ερώτημα δεν είναι αν θα γεράσουμε. Αυτό είναι δεδομένο.
Το ερώτημα είναι τι κάνουμε με το όχημα όσο βρίσκεται ακόμη στον δρόμο.
Και εδώ ο καθένας έχει τη δική του απάντηση.
Δεν υπάρχει ένας μοναδικός τρόπος να ζήσει κάποιος. Δεν υπάρχει ένας καθολικός κανόνας που να μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους. Ο καθένας κουβαλά τη δική του ιστορία, τις δικές του επιλογές, τις δικές του απολαύσεις, τις δικές του υπερβολές και, τελικά, τις δικές του συνέπειες.
Άλλος θα επιλέξει να οδηγεί αργά και προσεκτικά. Άλλος θα πατάει το γκάζι μέχρι το τέρμα. Άλλος θα προσπαθήσει να κρατήσει το όχημά του όσο καλύτερα μπορεί και άλλος θα θεωρήσει ότι σημασία έχει περισσότερο η διαδρομή παρά η κατάσταση του αυτοκινήτου.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό σημείο της μεταφοράς.
Το σώμα μας δεν είναι η ζωή μας. Είναι το μέσο με το οποίο τη βιώνουμε.
Μέσα σε αυτό το σώμα αγαπάμε, θυμόμαστε, πονάμε, γελάμε, επιθυμούμε και δημιουργούμε. Μέσα από αυτό αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και μέσα από αυτό αποκτούμε την εμπειρία της ύπαρξης. Και όσο περνούν τα χρόνια, το όχημα αλλάζει. Δεν είναι πια αυτό που ήταν στα είκοσι ή στα τριάντα. Κάποιες δυνατότητες περιορίζονται, κάποιες άλλες ίσως αποκτούν μεγαλύτερη αξία.
Η φθορά, επομένως, δεν είναι απαραίτητα αποτυχία. Είναι η φυσική απόδειξη ότι το όχημα έχει διανύσει δρόμο.
Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα ή περισσότερα χρόνια δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι χιλιόμετρα. Είναι δρόμοι που διασχίστηκαν, στάσεις που έγιναν, άνθρωποι που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μας, λάθη, χαρές, απώλειες και στιγμές που δεν θα επαναληφθούν.
Κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, το όχημα θα σταματήσει.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πότε ακριβώς θα συμβεί αυτό. Μπορούμε όμως να αναγνωρίζουμε ότι συμβαίνει σε όλους. Και ίσως αυτή η γνώση να είναι αρκετή για να δούμε διαφορετικά τη διαδρομή.
Όχι με φόβο.
Αλλά με επίγνωση.
Γιατί τελικά δεν έχει τόση σημασία πόσο καινούργιο ήταν το όχημα όταν ξεκίνησε. Σημασία έχει ο δρόμος που διένυσε και όσα συνέβησαν μέσα στη διαδρομή.
Και όσο το όχημα συνεχίζει να κινείται, η διαδρομή συνεχίζεται.

